Форум

Mən taksiciyəm. On ildir Bakının küçələrində fırlanıram, insanları bir yerdən başqa yerə aparıram, onların söhbətlərini dinləyirəm, bəzən susuram, bəzən də danışıram. İşim çoxdur, günlərim uzundur – səhər saat səkkizdə yola düşürəm, gecə on birə kimi maşını sürürəm. Yolda müştərilər dəyişir, marşrutlar dəyişir, hava dəyişir, amma mən eyni qalıram – sükan arxasında, şəhərin bir ucundan o biri ucuna. İllər keçdikcə bu iş məni yordu, amma təkcə fiziki yox, mənəvi cəhətdən də. Mən hiss edirdim ki, yavaş-yavaş özümü itirirəm. Hər gün eyni küçələr, eyni svetoforlar, eyni tıxaclar. Müştərilər dəyişir, amma söhbətlər eynidir – işdən, evdən, problemlərdən. Mən bir avtomata çevrilmişdim: sükanı çevir, qazı bas, dayan, aç qapını, bağla qapını. Həyat yoldaşım deyirdi ki, “sən dəyişmisən, Rövşən, heç nəyə sevinmirsən, heç nəyə əsəbləşmirsən”. Mən gülürdüm, “yorğunam” deyirdim. Amma yorğunluq deyildi. Mən hiss etməyi unutmuşdum.

Həmin günlərdə bir gecə, müştərim yox idi, maşını kənarda saxlayıb bir az çay içmək üçün dayandım. Yanımda başqa bir taksici dayanmışdı, tanımadığım bir adam. O da çay içirdi, telefonuna baxırdı. Salamlaşdıq, söhbətə başladıq. Ona dedim ki, işdən çox yoruldum, həyatda heç bir maraq qalmayıb. O, mənə baxdı, gülümsədi, dedi: “Sənə bir məsləhət verim? Bir az oyna. Mən hər gecə, iş bitəndən sonra, maşında oturub bir az oynayıram. Pul qazanmaq üçün yox, fikrimi dağıtmaq üçün”. Mən güldüm, “mənim yaşımda oyun?” dedim. O başını buladı, “yaşın nəçidir? Qırx? Mən əlliyə yaxınam, oynayıram. Gəl sənə göstərim”. O, telefonunu mənə uzatdı, ekranda bir oyun var idi, canlı diler, kartlar, stol. “Bax, bu jogo mostbet adlanır, sadədir, əyləncəlidir. Mən hər gecə bir az oynayıram, sonra yuxuya gedirəm. Yuxum da rahat olur”. Mən bir neçə dəqiqə baxdım, oynadı, qazandı, sevindi. Mən də gülümsədim. O gecə evə qayıdanda fikirləşdim ki, bəlkə də həqiqətən mənə bir az dəyişiklik lazımdır. Bəlkə də bu oyun mənə o itirdiyim hissləri geri qaytara bilər.

Həmin gecə evdə hər kəs yatandan sonra telefonumu əlimə aldım, həmin taksicinin mənə verdiyi linki axtardım. jogo mostbet yazıb platformaya girdim. Qeydiyyatdan keçdim, hesab yaratdım. Kiçik bir depozit qoydum – o qədər kiçik idi ki, bir müştəri daşımağa bərabər idi. Canlı kazino bölməsini açdım, orada rulet stolu gördüm. Canlı diler, real top, real kartlar. Mən izləməyə başladım. İlk gecə oynamadım, sadəcə izlədim. Topun fırlanması, rəqəmlərin düşməsi, digər oyunçuların mərcləri, onların sevincləri, kədərləri. Mən saatlarla izlədim. Və birdən hiss etdim ki, ürəyim döyünür. Uzun müddətdir hiss etmədiyim bir şey idi bu. Mən canlı idim, mən hiss edirdim. O gecə yatanda yuxum rahat idi, səhər tezdən oyandım, işə getdim. Amma həmin gün fərqli idim. Müştərilərlə daha çox danışırdım, daha çox gülürdüm, daha az əsəbiləşirdim.

Həftələr keçdikcə mən bu oyunu öyrəndim. Özüm üçün qaydalar qoydum: hər gecə iş bitəndən sonra, maşında oturub bir az oynayıram, maksimum yarım saat, ayırdığım büdcədən artıq deyil. Bəzən uduzuram, bəzən uduram. Amma nə uduzanda əsəbləşir, nə də udanda həddimi aşıram. Çünki mən bilirəm ki, bu, mənim üçün pul qazanmaq yolu deyil. Bu, mənim üçün işdən sonra bir fasilə, bir nəfəs alma, bir “özümə qayıtma” üsuludur. Maşında oturub topun fırlanmasını izləyərkən, mən o günki yorğunluğu, o tıxacları, o əsəbi müştəriləri, o problemləri unuduram. Mən sadəcə o an, o top, o rəqəm. Və top dayananda, mən də dayanıram, telefonu qoyuram, maşını işə salıb evə gedirəm. Yuxum rahat olur, səhər oyananda dinc oluram.

Bir gün iş yoldaşım, başqa bir taksici, mənə dedi: “Rövşən, sən nə yeyibsən? Üzün gülür, səsin açılıb, müştərilər səni çox bəyənir”. Mən güldüm, “sirrim var” dedim. O israrla soruşdu, nəhayət dedim ki, bir oyun tapmışam, işdən sonra bir az oynayıram, fikrim dağılır. O güldü, “sən dəmi?” dedi. Sonra dedi ki, “mənə də göstər”. Mən ona göstərdim, o da başladı oynamağa. İndi bəzən birlikdə oynayırıq, bir-birimizə “bu gün nə qazandın?” deyə soruşuruq. Amma əsas qazancımız pul deyil. Əsas qazancımız o rahatlıq, o fasilə, o nəfəs almaqdır.

Bu gün, aylar sonra, mən hələ də taksiciyəm, hələ də Bakının küçələrində fırlanıram, insanları bir yerdən başqa yerə aparıram. Amma artıq eyni Rövşən deyiləm. Mən daha az əsəbiyəm, daha az yorğunam, daha çox gülürəm, daha çox danışıram. Müştərilərim də hiss edir bunu. Bir neçə dəfə müştərilər mənə dedilər: “Sizin maşında çox rahatdır, siz çox xoş adamsınız”. Mən gülümsəyirəm. Düşünürəm ki, bəlkə də o rahatlığın bir hissəsi oyunun sayəsindədir. Bəlkə də mən özümü qaydaya saldığım üçün, müştərilərə daha yaxşı xidmət edə bilirəm. Mən hər gecə iş bitəndə, maşını kənara saxlayıb, bir az oynayıram. Bəzən uduzuram, bəzən uduram. Amma nə uduzanda əsəbləşir, nə də udanda həddimi aşıram. Çünki mən bilirəm ki, ən böyük qazanc mənim üçün artıq baş verib – mən öz balansımı tapdım. İşlə həyat arasında, yorğunluqla rahatlıq arasında, gərginliklə sakitlik arasında bir tarazlıq qurdum. Və bu tarazlığı qurmaqda jogo mostbet mənə kömək etdi.

İndi həyat yoldaşım da deyir: “Rövşən, sən köhnə Rövşən deyilsən. Daha çox gülürsən, daha çox danışırsan, uşaqlarla daha çox vaxt keçirirsən”. Mən gülürəm. Düşünürəm ki, bəlkə də o haqlıdır. Bəlkə də mən illərdir özümü itirmişdim, bir oyun mənə özümü tapmağa kömək etdi. Oyun mənə öyrətdi ki, həyatda ən vacib şey pul deyil, ən vacib şey hiss etməkdir. Hiss etmək ki, yaşayırsan, nəfəs alırsan, ürəyin döyünür. Mən o hissi bir oyun vasitəsilə, bir gecəlik fasilə ilə, bir taksicinin məsləhəti ilə tapdım. Və bu gün, hər gecə iş bitəndə, maşında oturub topun fırlanmasını izləyərkən, mən özümü canlı hiss edirəm. Mən təkcə taksici deyiləm, mən insanam. Və insan olmaq hiss etməkdir, risk etməkdir, bəzən uduzmaqdır, bəzən qazanmaqdır. Mən buna qərar verdim. Və bu qərar mənim həyatımı dəyişdirdi. İndi hər gün işə çıxanda, maşını işə salanda, bilirəm ki, gecə məni bir fasilə gözləyir. O fasilə mənim üçün bir ödül, bir istirahət, bir “özümə qayıtma” anıdır. Və o an mənə hər şeyi unutdurur. Mənə sadəcə bir topun fırlanmasını, bir ürəyin döyünməsini, bir insanın yaşadığını xatırladır. Sağ ol, o gecə. Sağ ol, o taksici. Sağ ol, jogo mostbet. Siz mənə özümü qaytardınız. Və mən bunu heç vaxt unutmayacağam.